Mitte-Rechts Parlamenrtarier:innen lehnen in der Staatspolitischen Kommission des Nationalrats (SPK-N) die Demokratie-Initiative und einen pragmatischen Gegenvorschlag für eine erleichterte Einbürgerung der zweiten Generation ab. Trotz Handlungsbedarf und gegen die Realität.
Als Agnese Zucca, Arbër Bullakaj und Nadim Chaman aus dem Hearing aus dem Bundeshaus kommen, steht ihnen Erleichterung im Gesicht. Es sei eine harte Sitzung und die Fragen teilweise unterirdisch. Insbesondere von einer SVP-Politikerin. Aber, es ist geschafft. «Wir haben alle Fragen beantwortet und höfflich geblieben, wenn sie provokativ und teilweise unterirdisch waren», ist von allen dreien zu hören. Unser Ziel, den Kommissionmitgliedern die Vorteile der Demokratie-Initiative für die Schweiz zu erklären, haben wir so erreicht. Ich stand als möglicher Ersatz zur Verfügung und war gespannt, was sie erzählen. Im Kaffee neben dem Bundeshaus genehmigen wir uns etwas süsses und Kaffee und machten uns Gedanken, wie der Entscheid ausfallen könnte. Wobei es klar war, dass die Bürgerlichen Mitte-Rechts-Parlamentarier eher negativ eingestellt sein würden.
Entscheid der Kommission
Obwohl mehr als ein Viertel der Bevölkerung keinen Schweizer Pass hat – darunter viele die hier geboren sind, hier arbeiten, Steuern zahlen und dennoch nicht mitbestimmen dürfen, will die Kommission, ähnlich wie der Bundesrat nichts von der Initiative wissen. Sie lehnt die Initiative mit 17 zu 8 Stimmen ab.
Die Mehrheit der Kommission fürchtet bei Annahme der Initiative um die «nachhaltige Integration», um die «Akzeptanz des Bürgerrechts» und um die «institutionellen Folgen für den Föderalismus». Immerhin unterstützt eine Kommissionsminderheit die Demokratie Initiative, weil einheitliche nationale Regeln die Transparenz erhöhen, die Chancengleichheit verbessern und den Zugang zu politischen Rechten erleichtern würden.
Ein kleiner Lichtblick
Dank dem Einsatz von Arbër, Nadim und Agnese im Bundeshaus auch einen Lichtblick: «Die Kommission sieht dennoch Handlungsbedarf im Bereich der Einbürgerung, insbesondere bei den Wohnsitzfristen.“ Mit einer Parlamentarischen Initiative verlangt sie, dass die Gemeindewohnsitzfristen auf Bundesebene auf 2-3 Jahr festgelegt werden, um die zunehmende Mobilität der Bevölkerung zu berücksichtigen. Das ist ein erfreulicher Vorstoss, wenn auch keine Revolution. Jetzt liegt der Ball beim Parlament, im Bürgerrecht für Föderalismus ohne Willkür zu sorgen. Mit dem Entscheid der Kommission kommt die Demokratie-Initiative voraussichtlich bereits im März in den Nationalrat und wahrscheinlich im November zur Volksabstimmung. Für Agnese Zucca ist es klar: «Damit die Stimme von Befürwortern im Parlament und dann bei der Abstimmung laut und deutlich gehört wird, muss die Bewegung noch weiterwachsen», Sie fordert alle Menschen, die die Initiative unterstützen den Apell «Für gerechte Einbürgerungen ohne Willkür“ zu unterschrieben und ihn fleissig zu teilen.
Premitë e arkave shëndetësore ka vite që rriten – dhe SVP/UDC fajëson në mënyrë refleksive popullsinë e huaj. Në fushatat e saja, ajo pretendon se „migrimi pamasë“ ngarkon sistemin shëndetësore masivisht. Por faktet tregojnë: Se është e kundërta.
Lobi i farmaceutikës dhe arkave të sigurimit shëndetësorë nga radhët e SVP/UDC: Politikë me shifrat e gabueshme mbi kostot e shëndetësisë të ndërlidhura me mërgimtarët.
Foto (e vënë në dispozicion)
Shifra të qarta: Të huajt shkaktojnë më pak harxhime
Sipas Entit Federal për Statistika, njerëzit me shtetësi të huaj shfrytëzojnë mesatarisht gati 1000 franga më pak përfitime shëndetësore në vit, se sa zviceranët. Përderisa kostot për qytetarët zviceranë janë 3554 franga, për të huajt janë vetëm 2569 franga. Kjo shkarkon sistemin – dhe përgënjeshtron pretendimet e SVP/UDC-së.
Të rinjtë, që punojnë e paguajnë premitë – dhe shkojnë rrallë tek mjeku
Një arsye: Popullata e huaj në mesatare është më e re dhe më e shëndetshme. Shumica punojnë në Zvicër, paguajnë premitë – dhe shkojnë rrallë tek mjeku. Për shkak të pagave të ulëta përzgjedhin franshizë të lartë, gjë që zvogëlon më tej kostot. Kush fiton pak, mendohet dy herë para se të shkojë tek mjeku. Kjo nuk ngarkon sistemin – kjo është solidaritet nën presion.
Mosngarkim i gjerë – jo vetëm raste të izoluara
Nga 193 kombësi qëndrojnë 163 nën mesataren zvicerane. Kjo është mbi 84 përqind. Vetëm 30 nga 193 kombësitë kanë kosto mesatare mbi mesataren zvicerane. Enti federal për statistike përmend vetëm 23 prej tyre, pasi nga 7 të tjerët më pak se 100 persona jetojnë në Zvicër. Këto mund të jenë vlera të rastësishme që mund të luhaten ndjeshëm nga viti në vit. Njerëzit të kombësive tjera të shumta nuk shkaktojnë as gjysmën e kostove mesatare. Kështu që argumentet e SVP/UDC-së bijën poshtë.
Statistikat vërtetojnë: Edhe në varësi të moshës dhe vendbanimit më pak harxhime
SVP/UDC kritikon se nuk është marrë parasysh mosha. Por Enti federal për statistika ka nxjerrë edhe këto shifra. Analiza e Entit federal për statistika tregon: Edhe ku merret parasysh mosha, gjinia dhe vendbanimi, kostoja e popullatës së huaj qëndron dukshëm më e ulët. Faktet janë shumë të qarta.
SVP/UDC mbetet në linjën e saj – përkundër përgënjeshtrimit
Përkundër shifrave të qarta, Aeschi i SVP/UDC-së kërkon edhe më tej „Arka të lehta shëndetësore“ për azilkërkuesit e refuzuar. Parlamenti ka hedhur poshtë disa herë propozime të tilla – me të drejtë. Kujdesi themelor shëndetësor është një e drejtë njerëzore, jo masë e negocimit politik.
Komisioni Federal kundër Racizmit (EKR/CFR) ka festuar dje 30-vjetorin me një ngjarje zyrtare në prani të Këshilltares Federale Elisabeth Baume-Schneider, Ministre në Sekretariatin për çështje të brendshme. Nën moton „të festojmë, të kuptojmë, të ecim përpara“, u nderua lufta kundër racizmit dhe diskriminimit gjatë tre dekadave të fundit dhe u publikua një manifest. Nga prapavija e diskriminimit të vazhdueshëm dhe kufizimeve të kuadrit ligjor ekzistues, Komisioni kundër racizmit, nëpërmjet këtij manifesti, shprehet për një ligji të përgjithshëm për trajtim të barabartë në Zvicër.
Që nga themelimi i saj në vitin 1995, pas përfshirjes së nenit 261bis në Kodin Penal – i njohur sot si norma penale kundër diskriminimit – Komisioni federal kundër racizmit EKR/CFR angazhohet për luftën kundër racizmit dhe diskriminimit në Zvicër. Komisioni u krijua për të mbështetur zbatimin e kësaj norme dhe për të sensibilizuar opinionin publik. Komisioni i përbërë nga 15 anëtarë, ekspert të njohur në fushat e ndryshme të racizmit, analizon, dokumenton, këshillon dhe nxit debatin shoqëror, masat politike dhe kërkimin shkencor mbi këtë temë.
“Deri më tani, e drejta civile zvicerane nuk ofron mbrojtje specifike kundër diskriminimit”
Aprovimi i nenit 261bis të Kodit Penal, që ndalon veprimet publike me motive raciste, ishte në përputhje me ratifikimin e Konventës Ndërkombëtare për Eliminimin e të Gjitha Formave të Diskriminimit Racor në vitin 1994 – një hap i rëndësishëm drejt një qasjeje kombëtare për luftimin e racizmit në Zvicër. Përkundër përparimeve të arritura, në Zvicër ekzistojnë ende boshllëqe ligjore: “Deri më tani, e drejta civile zvicerane nuk ofron mbrojtje specifike kundër diskriminimit”, thekson kryetarja e komisionit, Ursula Schneider Schüttel; një mangësi që është theksuar disa herë edhe nga Komiteti i Organizatës së Kombeve të Bashkuara për Eliminimin e Diskriminimit Racor dhe Komisioni Evropian kundër Racizmit dhe Mosdurimit. Komisioni ka publikuar së fundmi dy studime juridike që mbështesin këtë konstatim. Studimi i parë, i kryer nga Instituti Zviceran për Krahasimin e të Drejtës, shqyrton instrumentet ligjore për luftimin e diskriminimit racor në disa vende evropiane. Raporti tregon se Zvicra është prapa standardeve evropiane. Studimi i dytë, me fokus në kontekstin kombëtar, zbulon boshllëqe të mëdha, veçanërisht në të drejtën e punës dhe të qirasë (banimit), dhe ofron propozime konkrete për përmirësim. Në këtë sfond, EKR, me rastin e 30-vjetorit të saj, riafirmon nevojën për një ligj të përgjithshëm për barazi trajtimi që ofron mbrojtje të plotë dhe konkrete për të gjithë njerëzit.
Katër arsye kryesore flasin për këtë:
Së pari: një ligj i tillë do të mbyllte boshllëqet ekzistuese: në vitin 2024, 17 për qind e popullsisë zvicerane deklaruan se kishin përjetuar diskriminim racor. Norma aktuale penale kundër diskriminimit fokusohet kryesisht në gjuhën e urrejtjes në hapësirën publike dhe nuk mjafton për të mbuluar të gjitha format e përvojave raciste.
Së dyti: një ligj gjithëpërfshirës do të ndihmonte në eliminimin e hierarkisë ligjore të përvojave të diskriminimit. Ndërsa disa grupe gëzojnë mbrojtje të veçantë, si për shembull në barazinë gjinore dhe për personat me aftësi të kufizuara, grupe të tjera si viktimat e racizmit, personat LGBTIQ+ dhe njerëzit që preken nga varfëria nuk janë të mbrojtur në mënyrë të qartë.
Së treti: një dekret i tillë do të ofronte mbrojtje universale kundër çdo forme diskriminimi në jetën e përditshme, duke marrë parasysh diversitetin e shoqërisë sonë dhe faktin se diskriminimi mund të prekë këdo, në çdo kohë.
Së katërti: lufta kundër diskriminimit nuk është vetëm një detyrim moral: edhe aspektet tjera si drejtësia sociale, shëndeti publik, inovacioni dhe kohezioni ekonomik luajnë rol.
Akti festiv me fjalime domethënëse
Manifesti i Komisionit kundër Racizmit është një thirrje drejtuar politikës, institucioneve dhe shoqërisë civile për t’u bashkuar në mënyrë që barazia e trajtimit të përfshihet në të drejtën zvicerane. Legjislacioni duhet të ofrojë mbrojtje efektive kundër çdo forme diskriminimi – për të ruajtur dinjitetin njerëzor si vlerën qendrore mbi të cilën bazohet shoqëria jonë. Ky manifest u shpalos në mbrëmjen festime më 4 qershor 2025 dhe nën moton „të festojmë, të kuptojmë, të ecim përpara“, u nderua lufta kundër racizmit dhe diskriminimit gjatë tre dekadave të fundit. Në këtë ngjarje ka marr pjesë Këshilltarja Federale Elisabeth Baume-Schneider, Ministre e punëve të brendshme, presidentja e EKR-së Ursula Schneider Schüttel, presidentja e Këshillit Kombëtar Maja Riniker dhe personalitete të tjera nga politika, shoqëria civile dhe organizatat për të drejtat e njeriut.
«Nuk duhet t’i largojmë sytë nga ajo që po ndodh në Lindjen e Mesme. Dhe nuk duhet të ushqejmë iluzionin se ajo që ndodh atje nuk ka të bëjë me ne. Sepse, për aq kohë sa situata në Gaza nuk qetësohet, edhe tensionet tek ne nuk do të zvogëlohen».
Në fjalën saj përshëndetëse, Ministrja Baume-Schneider falënderoi Komisionin dhe anëtarët e saj për punën që bëjnë në mbrojtje të kohezionit social, të drejtave themelore dhe dinjitetin e të gjithë njerëzve dhe bëri një lidhje në gjendjen e sotshme, ku mes tjerash thotë: «Racizmi po ndryshon: Tani fshihet pas termave që duken të padëmshëm, si ‘remigrimi’. Është i padukshëm në algoritmet që përcaktojnë se cilat media konsumojmë. Dhe shfaqet në diskriminim të heshtur në tregun e banesave, në tregun e punës dhe në arsim. Format e racizmit po ndryshojnë, por thelbi mbetet i njëjtë».
Një pjesë e polarizimit të shoqërisë dhe shfaqja e shtuar e racizmit ndaj myslimanëve dhe rritja e antisemitizmit lidhet edhe me konfliktin në Lindjen e Mesme. Ajo apeloi të mos i mbyllim sytë nga ajo që po ndodhë në rripin e Gazës. «Nuk duhet t’i largojmë sytë nga ajo që po ndodh në Lindjen e Mesme. Dhe nuk duhet të ushqejmë iluzionin se ajo që ndodh atje nuk ka të bëjë me ne. Sepse, për aq kohë sa situata në Gaza nuk qetësohet, edhe tensionet tek ne nuk do të zvogëlohen».
Pas Ministers Baume-Schneider, në skenë u ftua edhe Kryetarja e Parlamentit të Zvicrës, Maja Riniker, cila e pranoi Manifestin nga Kryetarja e Komisionit Ursula Schneider-Schüttel dhe në fjalimin e rastit ajo u zotua që këtë Manifest ta bart në Parlament, pra në vendin ku kjo temë duhet diskutuar dhe vendosur nga ligjvënësit e votuar nga populli.
Në përmbyllje të mbrëmjes me shfaqje artistike u paraqiten artistë dhe artiste të ndryshëm, të cilët në programin e tyre në forma të ndryshme i ndërlidhen temat me vrojtimet dhe përjetimet e tyre personale. SI akt i fundit festiv u pre torta e përgatitur me rastin e 30 vjetorit dhe anëtarët e tashëm dhe të mëparshëm të komisionit u falënderuan për punën e tyre me një duartrokitje të gatë nga pjesërmarrësit .
Rrjeti Këshillues për Viktimat e Racizmit ka dokumentuar dhe vlerësuar gjithsej 1211 raste të diskriminimit racist gjatë vitit 2024. Këtë vit numri i rasteve është rritur për 335 raste apo në gati 40 përqind më shumë se vitin 2023. Shumica e rasteve ndodhën në fushën e arsimit, në vendin e punës dhe në hapësirat publike. Më së shpeshti, ato kishin të bënin me armiqësi ndaj të huajve dhe racizëm ndaj njerëzve me ngjyrë. Gjithashtu u vu re një rritje e ndjeshme e rasteve të racizmit kundër myslimanëve ndërsa antisemitizmi (armiqësia ndaj çifutëve) mbeti në një nivel vazhdimisht të lartë.
Numri i rasteve të raportuara në rrjetin këshillues është në rritje të vazhdueshme, por rritja prej gati 40% në vitin 2024 është veçanërisht e dukshme. Kjo rritje është rezultat i ndërveprimit të disa faktorëve. Nga njëra anë, polarizimi i diskursit publik dhe ngjarjet gjeopolitike luajnë një rol. Nga ana tjetër, rritja e vazhdueshme lidhet edhe me faktin që shërbimet e këshillimoreve janë bërë më të njohura dhe personat e prekur kërkojnë ndihmë më shpejt në rastet kur janë të përballur me diskriminim të formave të ndryshme.
Shqetësuese është sidomos rritja e racizmit në shkolla
Nga fusha e arsimit – veçanërisht nga shkolla e obligueshme– edhe këtë vit u raportuan më së shumti raste (gjithsej 19% e të gjitha rasteve). Për shembull, një nënë raportoi se djali i saj ishte përjashtuar nga klasa, dhe në shkollë ishin shpalosur simbole të së djathtës ekstreme dhe simbole të përshëndetjes naziste. Me ndihmën e qendrës këshilluese, mësuesit dhe punonjësit socialë të shkollës reaguan dhe morën masa konkrete. Pjesëmarrja e fëmijëve dhe të rinjve në shkollë është një tregues i qartë se nevojitet më shumë punë ndërgjegjësuese për nxënësit, si dhe trajnime të vazhdueshme dhe masa parandaluese e ndërhyrëse për mësuesit. Shkolla duhet të jetë një vend i sigurt për të gjithë.
Armiqësia ndaj të huajve në vendin e punës
Motivet më të shpeshta të diskriminimit mbeten ksenofobia (armiqësia ndaj të huajve) me 426 raportime (35% e të gjitha rasteve) dhe racizmi ndaj njerëzve me ngjyrë me 368 raportime (30% e rasteve). Ksenofobia u raportua më së shumti në lidhje me vendin e punës, ndërsa rastet e racizmit ndaj njerëzve me ngjyrë ndodhën më së shumti në shkollën e detyrueshme. Racizmi antimusliman pati rritjen më të madhe krahasuar me vitin e kaluar, me 209 raste, që përbëjnë 17% të rasteve totale. Antisemitizmi mbeti në një nivel të lartë me 66 raste.
Duhen masa nga të gjitha institucionet dhe shoqëria
Përjetimet e racizmit shkaktojnë shumë vuajtje tek të prekurit dhe në rastin më të keq mund të kenë pasoja të rënda shëndetësore. Ato gjithashtu çojnë në humbje të besimit ndaj institucioneve dhe bashkëqytetarëve. Racizmi përbën kështu një rrezik për kohezionin shoqëror dhe duhet të njihet dhe luftohet nga e gjithë shoqëria. Raste të racizmit duhet të merren seriozisht dhe të analizohen, në mënyrë që të zhvillohen dhe zbatohen masa për të gjitha institucionet dhe fushat e jetës.
Shkarkimi i raportit
Raporti mund të shkarkohet dhe porositet në gjuhën gjermane, frënge dhe italiane në: www.network-racism.ch ose në: Rrjeti Këshillues për Viktimat e Racizmit, Tel. 031 302 01 61, beratungsnetz@humanrights.ch.
In einer Zeit, in der rechte Parolen immer lauter werden, Hetze gegen Migrant: innen zunimmt und soziale Unsicherheit wächst, setzen wir ein deutliches Zeichen: Solidarität ist unsere Antwort! Nicht Spaltung, nicht Ausgrenzung – sondern Zusammenhalt macht uns stark
Der 1. Mai: Ein Kampftag mit Wurzeln in den USA – heute aktueller denn je
Der 1. Mai als internationaler Kampftag der Arbeiter: innenklasse hat seinen Ursprung in den USA. 1886 streikten Hunderttausende in Chicago und anderen Städten für den 8-Stunden-Tag. Es war eine Zeit brutaler Ausbeutung, aber auch mutigen Widerstands. Der Tag steht für den Mut und die Entschlossenheit der Arbeiter: innen, sich gegen Ausbeutung zu wehren – unabhängig von Herkunft, Sprache oder Hautfarbe. Der Haymarket-Aufstand wurde zum Symbol für den Kampf gegen soziale Ungerechtigkeit weltweit.
Heute – fast 140 Jahre später – ist es fast ironisch, dass ausgerechnet in den USA dieser Tag kaum noch gefeiert wird, während rechte Hetze, Gewerkschaftsfeindlichkeit und systematische Ausgrenzung wieder an Einfluss gewinnen. Mit der Rückkehr von Donald Trump und seiner Politik erleben wir eine zunehmende und gefährliche Mischung aus Nationalismus, Rassismus und sozialer Spaltung.
Eine gefährliche Entwicklung in Europa und weltweit
Auch in Europa beobachten wir ähnliche Entwicklungen. Rechtspopulisten hetzen gegen Migrant: innen, säen Misstrauen und greifen gezielt die Solidarität zwischen Arbeiter: innen unterschiedlicher Herkunft an. Doch genau diese Vielfalt ist die Stärke unserer Gesellschaft – in den Betrieben, in den Schulen, in den Quartieren. Aber die Strategie der Spalter ist klar: Divide et impera – Teile und herrsche.
Der 1. Mai erinnert uns daran, dass unsere Rechte nicht geschenkt wurden. Sie wurden erkämpft – durch Organisation, Widerstand und vor allem durch Solidarität. Deshalb ist es heute umso wichtiger, sich auf die ursprüngliche Bedeutung des 1. Mai zu besinnen:
Solidarität statt Hetze! Der Kampf für soziale Gerechtigkeit, Menschenwürde und gleiche Rechte kennt keine Nationalität. Er ist international – gestern wie heute, und diese Kraft brauchen wir heute mehr denn je.
Für gleiche Rechte und gegen Diskriminierung
Wir erleben immer wieder, wie Menschen mit Migrationshintergrund trotz harter Arbeit und voller Integration noch immer benachteiligt werden – sei es bei der Jobsuche, in der Schule, bei der Wohnungssuche, in der Ausbildung oder bei der Anerkennung ihrer Diplome. Gleichzeitig sind diese Menschen tragende Säulen unserer Wirtschaft – sei es in der Pflege, im Baugewerbe, in der Reinigung oder in der Gastronomie. Wer hier arbeitet, verdient Respekt, Mitbestimmung und Sicherheit – nicht Misstrauen und Diskriminierung.
Politische Teilhabe für alle
In der der Schweiz wird ein Viertel der Bevölkerung von der politischen Teilhabe ausgeschlossen. Menschen, die hier leben, arbeiten und zum Erfolg der Gesellschaft beitragen, haben oft keinen Zugang zu den politischen Entscheidungsprozessen, die sie direkt betreffen. Und in der Schweiz stimmen wir mindestens 4-mal pro Jahr ab und auf allen Ebenen werden Entscheide gefällt, die das Leben aller Menschen beeinflussen, aber nur ein kleiner Teil bestimmt die Regeln. Das ist nicht gut für die Demokratie. Der 1. Mai ist auch ein Tag, an dem wir uns für das Recht auf politische Teilhabe für alle einsetzen müssen. Jeder Mensch sollte das Recht haben, über die Politik zu entscheiden, die sein Leben beeinflusst, und an der Gestaltung einer gerechten Gesellschaft teilzuhaben.
Einbürgerung nach objektivierbaren Kriterien – ohne Willkür
Die Einbürgerung ist ein grundlegendes Recht, das nicht dem Zufall oder der Willkür überlassen werden sollte. Wir fordern seit Jahrzehnten Einbürgerungsprozesse, die nach klaren, objektivierbaren Kriterien gestaltet werden – ohne Diskriminierung oder willkürliche Entscheidungen. Der Zugang zur Staatsbürgerschaft sollte für alle Menschen, die die erforderlichen Bedingungen erfüllen, transparent und fair sein, ohne dass Herkunft, Hautfarbe, Klassenzugehörigkeit oder Aufenthaltsstatus als Hürden genutzt werden.
Ein bedeutender Schritt in diese Richtung ist die Demokratie Volksinitiativevon Aktion Vierviertel , die in diesem Kontext entstanden ist. Diese Initiative fordert, dass Menschen mit Migrationshintergrund endlich das Recht auf politische Teilhabe. Und das geht nur über die Einbürgerung. Es liegt an uns, dafür zu sorgen, dass diese Initiative erfolgreich wird und eine breite, inklusive Diskussion anstösst. Wir müssen uns aktiv einbringen, um sicherzustellen, dass die Erzählung darüber, wer in diesem Land mitreden darf nicht nur von den Rechten und ihren Claqueuren bestimmt wird. Wir alle, die für eine gerechte und solidarische Gesellschaft kämpfen müssen unsere Vorstellungen klar und laut sagen.
Aufenthaltssicherheit gegen die Bestrafung von Armut
Ein weiteres drängendes Thema ist die Aufenthaltssicherheit. Viele Menschen, die hier leben und arbeiten, sind mit der ständigen Unsicherheit ihres Aufenthaltsstatus konfrontiert. Besonders problematisch ist, dass der Bezug von Sozialhilfe in vielen Fällen die Aufenthaltssicherheit gefährdet. Armut wird hier bestraft, obwohl diese Menschen oft in diesem Land geboren und aufgewachsen sind. Armut ist nicht individuelles Versagen, sondern ein strukturelles Problem, das tief in der Wirtschaft und Gesellschaft verwurzelt ist. Niemand darf aufgrund seines Aufenthaltsstatus in prekären Lebensverhältnissen gehalten oder von gesellschaftlicher Teilhabe ausgeschlossen werden. Es ist Zeit, die Bestrafung von Armut zu beenden und allen Menschen, die hier leben, eine sichere Perspektive zu bieten – unabhängig von ihrem Status.
„Gemeinsam sind wir stark“ – Mehr als nur ein Motto
„Gemeinsam sind wir stark“ ist mehr als nur das Motto der Unia – es ist ein Aufruf zur Organisation, zum füreinander Einstehen und zum Widerstand gegen Spaltung. Denn wenn wir uns spalten lassen, profitieren nur jene, die unsere Ängste ausnutzen, um Macht auf dem Rücken der Schwächeren aufzubauen. Unsere Antwort auf Hetze ist Zusammenhalt. Unsere Stärke ist die Solidarität.
Macht mit und zeigt eure Solidarität
Die Interessengruppe Migration wird am 1. Mai schweizweit auf die Strasse gehen. Zahlreiche Mitglieder der Migrationskommission sprechen an verschiedenen Orten, wie z. B. Emine Sariaslan in Langenthal, Lilia Benyezzar in Moutier, Olga Pisarek in Bern und Hilmi Gashi in Aarau. Seid dabei! Die genauen Daten und das Programm der 1. Mai Feierlichkeiten in deiner Region findet ihr auf der interaktiven Karte: Solidarität statt Hetze – gemeinsam stark! | 1. Mai 2025
